ಖಾಲಿತನ ಎಂದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನಷ್ಟವಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಬೆಳವಣಿಗೆ ನಡೆದಿರುವುದರ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಗೂಡು ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಗೆ ಜೀವ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ತನ್ನೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸಿಡಲು ಅಲ್ಲ । ಡಾ. ಸಹನಾ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ
ಒಂದು ದಿನ ಒಬ್ಬ ಯುವ ಶಿಷ್ಯನು ತನ್ನ ಝೆನ್ ಗುರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಅವರ ಎದುರಿನ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಯ ಗೂಡು ಇತ್ತು. ತಾಯಿ ಹಕ್ಕಿ ತನ್ನ ಮೂರು ಮರಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಆಹಾರ ತಂದು ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ಮರಿಗಳು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗುತ್ತಾ ಹೋದವು. ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶಿಷ್ಯನು ಗೂಡಿನ ಕಡೆ ನೋಡಿದನು. ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು,
“ಗುರುಗಳೇ! ಮರಿಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವು ಗೂಡಿನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿರಬಹುದೇ?”
ಗುರುಗಳು ಆಕಾಶದ ಕಡೆ ನೋಡಿದರು. ಬಹಳ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ, ಮೂರು ಯುವ ಹಕ್ಕಿಗಳು ತಮ್ಮ ತಾಯಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಹಿಂದೆ ಹಾರುತ್ತಿದವು.
ಗುರುಗಳು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, “ಅವು ಬಿದ್ದಿಲ್ಲ..ಅವು ಹಾರಿವೆ.”
ಶಿಷ್ಯನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು.ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು, “ಹಾಗಾದರೆ ತಾಯಿ ಹಕ್ಕಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಗೂಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ಹೇಗೆ ಬಿಟ್ಟಿತು? ಗೂಡು ತುಂಬಾ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿತ್ತಲ್ಲ?”
ಗುರುಗಳು ಶಾಂತವಾಗಿ ಕೇಳಿದರು, “ಗೂಡನ್ನು ಬದುಕಲು ಕಟ್ಟಲಾಗಿದೆಯೇ…?…ಅಥವಾ ಹಾರುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಲು?”
ಶಿಷ್ಯನು ಮೌನವಾದ. ಗುರುಗಳು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. “ತುಂಬಾ ಸಮಯ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಯಾವುದಾದರೂ, ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಂಧಿಸುವ ಸೆರೆಮನೆಯಾಗಬಹುದು. ಗೂಡು ಬಹಳ ಸುಂದರ. ಆದರೆ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬರದಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಆಕಾಶವೆಂಬ ಅನಂತ ಲೋಕವೇ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.”
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸಿದ ಶಿಷ್ಯನು ಕೇಳಿದನು, “ಗುರುಗಳೇ, ಇದು ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆಯೇ?”
ಗುರುಗಳು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು. “ಇಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಸೋಲಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡದ ಪೋಷಕರು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉತ್ತರವನ್ನು ತಾವೇ ಹೇಳುವ ಶಿಕ್ಷಕರು. ಯಾರ ಮೇಲೂ ನಂಬಿಕೆ ಇಡದ ನಾಯಕರು. ಪರಿಚಿತವಾದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬರಲು ಹೆದರುವ ಜನರು. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಕಾಣದ ಗೂಡುಗಳೊಳಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರೇ.”
ಶಿಷ್ಯನು ಮತ್ತೆ ಖಾಲಿಯಾದ ಗೂಡಿನತ್ತ ನೋಡಿದನು. ಈ ಬಾರಿ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಸತ್ಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
ಖಾಲಿತನ ಎಂದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನಷ್ಟವಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಬೆಳವಣಿಗೆ ನಡೆದಿರುವುದರ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಗೂಡು ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಗೆ ಜೀವ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ತನ್ನೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸಿಡಲು ಅಲ್ಲ.
***
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಭದ್ರತೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಆದರೆ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಆ ಭದ್ರತೆಯಾಚೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡಲು ಕರೆಯುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದ ವಸ್ತುಗಳು, ಸಂಬಂಧಗಳು ಅಥವಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು…ಅವುಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡದಿದ್ದರೆ, ಅವೇ ನಮ್ಮ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬಹುದು.
ಧೈರ್ಯ ಎಂದರೆ ಭಯವೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದಲ್ಲ.ಭಯ ಇದ್ದರೂ ಗೂಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಆಕಾಶದತ್ತ ಹಾರಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುವುದೇ ಧೈರ್ಯ.
೧. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮಗು
ಮಗು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವಾಗ ಪೋಷಕರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಆತಂಕವಾಗುತ್ತದೆ.
ಗೂಡು: ಪೋಷಕರ ನಿರಂತರ ರಕ್ಷಣೆ.
ಆಕಾಶ: ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ.
೨. ಹೊಸ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಗೂಡು: ಪರಿಚಿತ ಜೀವನ.
ಆಕಾಶ: ಹೊಸ ಅವಕಾಶಗಳು ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ.
೩. ಹೊಸ ಕೌಶಲ್ಯ ಕಲಿಯುವುದು
ತಪ್ಪಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಹೊಸದನ್ನು ಕಲಿಯುವುದನ್ನೇ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಗೂಡು: ಆರಾಮದ ವಲಯ.
ಆಕಾಶ: ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಬರುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ.
೪. ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಂತರ
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ಸಾಗಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಗೂಡು: ನೆನಪುಗಳಲ್ಲೇ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಆಕಾಶ: ಭೂತಕಾಲವನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾ, ಹೊಸ ಜೀವನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಅತ್ಯುನ್ನತ ರೂಪ ಎಂದರೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ; ಅವರು ತಮ್ಮ ಆಕಾಶವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಿಡುವುದಾಗಿದೆ.
(ಲೇಖಕರು ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು, ಬೆಂಗಳೂರು)
