ಬೆಕೆಟ್ ಅವರ ತತ್ತ್ವಚಿಂತನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಜಗತ್ತು ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಗಿದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ನೋಡಲು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂದು ನಾವು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೋ ಅಥವಾ ಸುಂದರವಾದ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ಅದರ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುತ್ತೇವೋ ಹಾಗಲ್ಲ । ಸಂಗ್ರಹ – ಅನುವಾದ : ಚಿದಂಬರ ನರೇಂದ್ರ
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಅತ್ತೆಯ ಸಲುವಾಗಿ ಒಂದು ಕಡಲ ಏಡಿ (ಲಾಬ್‌ಸ್ಟರ್) ತರುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟು, ಅದರ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತಿದ ಕಾಗದವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿದಾಗ, ಆ ಏಡಿ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಅತ್ತೆ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತ ಅದನ್ನು ಕುದಿಯುತ್ತಿರುವ ನೀರಿನ ಪಾತ್ರೆಯ ಬಳಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಅದರೊಳಗೆ ಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಆಗ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, “ಓಹ್, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಬೇಗನೆ ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತದೆ. ದೇವರೇ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡು” ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ಇದು ಸ್ಯಾಮ್ಯುಯೆಲ್ ಬೆಕೆಟ್ ಹೇಳುವ ಒಂದು ಕಥೆ. ಆದರೆ ನಂತರ ಅವರು ಹೀಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ:
“ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ.”
ಅದು ಬೇಗನೆ ಸಂಭವಿಸಿದ ಸಾವು ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆ ಏಡಿಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಯೇ ಕುದಿಸಲಾಯಿತು.
ಬೆಕೆಟ್ ಅವರ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಮತ್ತು ನಾಟಕಗಳು ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಇರುವ ನೋವು-ನರಳುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾದ ಅರಿವು ಹೊಂದಿರುವುದರ ಕುರಿತು ಇರುವಂಥವು. ಅವರ ಪಾತ್ರಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಿರ್ಗತಿಕರು, ಸವೆದು ಹೋದವರು, ಶೋಷಿತರು, ಸಮಾಜದಿಂದ ಹೊರಗುಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರು, ಸರಿಯಾಗಿ ಆಹಾರವೂ ದೊರೆಯದವರು, ಹೀಗೆ ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.
ಏಕೆಂದರೆ ಬೆಕೆಟ್ ಅವರ ತತ್ತ್ವಚಿಂತನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಜಗತ್ತು ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಗಿದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ನೋಡಲು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂದು ನಾವು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೋ ಅಥವಾ ಸುಂದರವಾದ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ಅದರ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುತ್ತೇವೋ ಹಾಗಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ಆರಂಭದ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಏಡಿ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ದುಃಖಮಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಅತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಕುದಿಯುತ್ತಿರುವ ನೀರಿಗೆ ಹಾಕುವಾಗ, ಆ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಅವನು ಕೆಲವು ಸಿದ್ಧಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ದೂರ ತಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ:
“ಬೇಗನೆ ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಸಹಜವೇ. ನಾವು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಮಿಸಲ್ಪಡುತ್ತೇವೆ.”
ಅಂದರೆ, ನಿಜವಾದ ನರಳುವಿಕೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಎದುರಿಸುವ ಬದಲು, ಅದನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಸುಂದರವಾದ ಅಥವಾ ಸಮಾಧಾನಕರವಾದ ಮಾತುಗಳೇ ಅವು.
ಬೆಕೆಟ್ ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳಲ್ಲಿ ಶೋಪೆನ್‌ಹೌರ್ ಅವರ ಚಿಂತನೆಯ ಛಾಯೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ತಾತ್ತ್ವಿಕವಾಗಿ ನೋಡುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ನಿರಾಶಾವಾದದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ನೋಡುವುದು ಎಂದು ಬೆಕೆಟ್ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ.
ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನೋವು ಅಡಗಿದೆ. ನಾವು ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತೇವೆ. ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದರ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಾವು ನೋವಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ, ಆ ನೋವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಬದುಕುವ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಬೆಕೆಟ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಒಮ್ಮೆ ಹಿಂದಿರುಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು, ಜೀವನದಲ್ಲಿರುವ ನೋವನ್ನು ಅದರ ನಿಜವಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ನಂತರ, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ನೋವಿನೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಲು ನಾವು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು.
ಅದಕ್ಕೆ ಕಲೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯಂಗ್ಯಮಿಶ್ರಿತ ಹಾಸ್ಯ, ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಾರ್ಗಗಳಾಗಬಹುದು.
ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಬರೆದಿರುವಂತೆ:
“ನಾನು ಮುಂದುವರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಆದರೂ ನಾನು ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತೇನೆ!”
ಇದು ಬೆಕೆಟ್ ಅವರ ಚಿಂತನೆಯ ಒಂದು ಆಳವಾದ ವಿರೋಧಾಭಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕು ನೋವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದರೂ, ಬದುಕುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸದೆ ಮುಂದುವರಿಯುವುದು.
