ಕ್ಷಮೆಯಾಚನೆ ಎನ್ನುವುದು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆ. ತನ್ನ ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸುತ್ತಾ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮುಂದೆ ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಒಂದು ಮನಸ್ಥಿತಿ । ಸಂಗ್ರಹ – ಅನುವಾದ : ಚಿದಂಬರ ನರೇಂದ್ರ
ಕೆಲವು ಜನರಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದು ಏಕೆ ಅಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ? ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಒಬ್ಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ದ್ರೋಹ ಮಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಂತಹವರು ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಿಜವಾದ ಕ್ಷಮೆಯಾಚನೆಯ ಬದಲಿಗೆ, ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದಂತೆ ನಟಿಸುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಾರೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, “ಸರಿ, ನನ್ನಿಂದ ನಿನಗೆ ನೋವಾಗಿದೆ ಎಂದಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ!” ಎನ್ನುವ ಮಾತು.
ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಜೆಫ್ರಿ ಜಿ. ಮರ್ಫಿ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು. ಮರ್ಫಿ ಅವರ ವಾದದ ಪ್ರಕಾರ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಪ್ಪಿನ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಸಂದೇಶವೆಂದರೆ, “ನನಗೆ ನಿನಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವವಿದೆ” ಎನ್ನುವುದು.
ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನಾವು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಕ್ಷಮೆಯಾಚನೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನಿಂದ ನಮಗೆ ನೋವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳಿಗೂ ಬೆಲೆಯಿದೆ, ನಾವೂ ಮಹತ್ವದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಎನ್ನುವುದನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ.
ಅಂದರೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಅವರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ನಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಬಯಕೆ.
ಹಾಗಾದರೆ, ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಥವಾ ನಿಜವಾದ ಕ್ಷಮೆಯಾಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಅಂಶಗಳಿರಬೇಕು.
ಮೊದಲನೆಯದು: ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
ನನ್ನಿಂದಲೇ ನಿನಗೆ ನೋವಾಗಿದೆ, ನಿನಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಿದೆ ಅಥವಾ ಅನಾನುಕೂಲ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಕಾರಣ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಎರಡನೆಯದು: ಈ ತಪ್ಪು ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು.
ನಾನು ಇಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಈ ವರ್ತನೆಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಕರುಣೆಯುಳ್ಳ, ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ನಾನು ಬದುಕಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕು.
ಮೂರನೆಯದು: ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟವಾಗುವ ಅಂಶ — ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಹಾಗಾದರೆ, ಜನರಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದು ಏಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟ?
ಏಕೆಂದರೆ, “ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ನನ್ನಿಂದ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ, ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಾನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಪೀಠದಿಂದ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ತಾನು ಪರಿಪೂರ್ಣನಲ್ಲ, ತನ್ನಿಂದಲೂ ತಪ್ಪುಗಳಾಗಬಹುದು, ತಾನು ಕೂಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡಬಲ್ಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ತೀರ್ಪು ನೀಡುವುದಕ್ಕೂ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಹೀಗೆ, ಕ್ಷಮೆಯಾಚನೆ ಎನ್ನುವುದು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆ. ತನ್ನ ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸುತ್ತಾ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮುಂದೆ ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಒಂದು ಮನಸ್ಥಿತಿ.
ಹಾಗಾಗಿ, ಯಾರಾದರೂ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳದಿದ್ದಾಗ, ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ತಾವು ಏನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮುಂದೆ ತಲೆಬಾಗಲು ಅವರು ಸಿದ್ಧರಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ತಾವು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಪೀಠದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಯುವುದನ್ನು ಅವರು ಸಹಿಸಲಾರರು.
ಅವರು “ನೀನು ಹಾಗೆ ಭಾವಿಸಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ವಿಷಾದವಿದೆ” ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ, ನಿಜವಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು, ತಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರದ ಪೀಠದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಕೆಳಗಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಂದರೆ, ನಿಜವಾದ ಕ್ಷಮೆಯಾಚನೆಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಕೇವಲ ಮಾತುಗಳಲ್ಲ; ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ.
