ಸಿಯೋರಾನ್ ಪ್ರಕಾರ ಒಳ್ಳೆಯದು ಈಗಾಗಲೇ ಇರುವುದನ್ನು ಕಾಪಾಡಬಹುದು, ಉಳಿಸಬಹುದು, ಪೋಷಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಹೊಸದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ, ಬದಲಾವಣೆ ತರುತ್ತದೆ, ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮುರಿದು ಹೊಸದನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ… । ಸಂಗ್ರಹ – ಅನುವಾದ : ಚಿದಂಬರ ನರೇಂದ್ರ

ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ನಮಗೆ ಒಂದು ಸುಳ್ಳನ್ನು ಮಾರುತ್ತ ಬರಲಾಗಿದೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಅನೇಕ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಸಿನಿಮಾಗಳು ಹಾಗೂ ಜನಪ್ರಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮೂಲಕ ಇದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆ ಸುಳ್ಳು ಏನೆಂದರೆ: ಒಳ್ಳೆಯದು ಯಾವಾಗಲೂ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಕತ್ತಲೆಯ ನಡುವಿನ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕೇ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ವಿಜಯಶಾಲಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದೆಲ್ಲ. ಆದರೆ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ Emil Cioran ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸಂಬದ್ಧ ಕಲ್ಪನೆ.

ಸಿಯೋರಾನ್ ಅವರ ವಾದವೇನೆಂದರೆ, ಒಳ್ಳೆಯದು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟದರ ನಡುವೆ ಯಾವ ಮಹಾ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ ಯುದ್ಧವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಅವು ಒಂದೇ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಶಕ್ತಿಗಳೂ ಅಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಈಗಾಗಲೇ ಇರುವುದನ್ನು ಕಾಪಾಡಬಹುದು, ಉಳಿಸಬಹುದು, ಪೋಷಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಹೊಸದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ, ಬದಲಾವಣೆ ತರುತ್ತದೆ, ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮುರಿದು ಹೊಸದನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ಮಾನವ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಬಹುಪಾಲು, ನಾವು ಅಗತ್ಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳು, ದುರಾಸೆ, ಅಧಿಕಾರದ ಹಂಬಲ, ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಆಸೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ಕತ್ತಲೆಯ ಸ್ವಭಾವದ ಅತಿಯಾದ ಬಳಕೆಯಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ. ಸಿಯೋರಾನ್ ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ, ಮಾನವ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಶಕ್ತಿ ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಶುದ್ಧ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಗಿಲ್ಲ ; ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅದು ನಮ್ಮ ಕಡಿಮೆ ಉದಾತ್ತವಾದ, ಕತ್ತಲೆಯ ಪ್ರೇರಣೆಗಳು.

ಇದು ಇತಿಹಾಸಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆಳವಾದ ವಿಚಾರ ಎಂದು ಸಿಯೋರಾನ್ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ನಾವು ಬದುಕಿರುವುದೇ, ನಾವು ಪ್ರತಿದಿನ ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕಾರಣವಾಗಿ. ಬದುಕುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಜಾಗವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸುತ್ತೇವೆ, ಆಮ್ಲಜನಕವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಒಮ್ಮೆ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ನಾವು ಆಹಾರವಾಗಿ ಸೇವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತೇವೆ, ಬಳಸುತ್ತೇವೆ, ಮತ್ತೆ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಯಾವುದಕ್ಕಾಗಿ?
ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಎನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಸ್ತು ಅಥವಾ ಜೀವದ ಮರಣ. ಬದುಕುವುದು ಎಂದರೆ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಬೆಳವಣಿಗೆ ಎಂದರೆ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಮತ್ತು ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಇತರರ ಪಾಲನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು.

ಸಿಯೋರಾನ್ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ಬದುಕು ಎಂಬುದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರಪರಾಧ ಅಥವಾ ನಿಷ್ಕಳಂಕವಾದ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ. ಬದುಕಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಜೀವಿಯೂ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಏನನ್ನೋ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಬದುಕುವ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ ಸ್ವಾರ್ಥ, ಸ್ವಾಧೀನ ಮತ್ತು ವಿನಾಶದ ಅಂಶಗಳು ಅಡಗಿವೆ ಎಂದು ಅವರು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸಿಯೋರಾನ್ ಯಾವುದೋ ದುಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಬಯಸುವ, ಸದಾ ನಿರಾಶಾವಾದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ. ಅವರು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ವಾಸ್ತವಿಕತೆ ಹೀಗೆಯೇ ಇದೆ ಎಂದು ಮಾತ್ರ.

ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಈ ಜಗತ್ತು ಅವ್ಯವಸ್ಥೆ (entropy), ಕುಸಿತ ಮತ್ತು ನಶಿಸುವಿಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವಂತೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ. ಇದೊಂದು ಶೂನ್ಯ-ಮೊತ್ತದ (zero-sum) ಸ್ಪರ್ಧೆಯಂತಿದೆ — ಅಂದರೆ ಒಬ್ಬನ ಲಾಭವು ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ನಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ನಾನು ಬದುಕಿದರೆ, ನಾನು ಗೆದ್ದರೆ, ಅದರ ಅರ್ಥ ಯಾರೋ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಸೋತಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ನಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬೆಳಕಿನ ವಿರುದ್ಧ ಕತ್ತಲೆ ಅಥವಾ ಒಳ್ಳೆಯದರ ವಿರುದ್ಧ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂಬ ಸರಳ ಹೋರಾಟವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಸಿಯೋರಾನ್ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ಆ ಹೋರಾಟವೇ ಸ್ವತಃ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಕೆಟ್ಟತನವಾಗಿದೆ. ದುಃಖ, ದುರದೃಷ್ಟ ಮತ್ತು ಕಷ್ಟಗಳು, ಈ ವಿಶ್ವದ ಮೂಲಭೂತ ರಚನೆಯಲ್ಲೇ ಹೆಣೆದುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಅವು ಕೇವಲ ಅಪಘಾತಗಳು ಅಥವಾ ತಪ್ಪುಗಳು ಅಲ್ಲ; ಅವು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಭಾಗಗಳಾಗಿವೆ.