ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ಸಭೆಗೆ ಬಂದ ಅಲ್ಲಮ ಪ್ರಭುಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಮರು ಅವಳ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವಳ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆಕೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಜ್ಞಾನಿ ಮತ್ತು ಸಾಧಕಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿ, ಅವಳ ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಂವಾದದ ತುಣುಕು ಇಲ್ಲಿದೆ…

ಅಲ್ಲಮ ಪ್ರಭು:
ಕೈಯಿಲ್ಲದ ಕಾಲಿಲ್ಲದ ಒಡಲಿಲ್ಲದ ಹೆಣ್ಣ ನೀನೇನೆ?
ಕಾಮನ ಗೆದ್ದೆನೆಂಬ ನುಡಿ ನಗೆಗೇಡು ನೋಡವ್ವ!
ತನು ನಿರ್ಜಿತವಾದ ಬಳಿಕ ಈ ಲಜ್ಜೆಯೇಕೆ?
ಕೂದಲ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವುದೇಕೆ?
ನಿಮ್ಮ ಮನದ ಕಳವಳ ಮಾಣದು, ಗುಹೇಶ್ವರನ ಶರಣರಿಗೆ ಇದು ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಲ್ಲ.

[ನೀನು ಕಾಮನನ್ನು (ಲೌಕಿಕ ಆಸೆಗಳನ್ನು) ಗೆದ್ದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೀಯಾ, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಕೂದಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ? ನಿನಗೆ ಇನ್ನೂ ಲಜ್ಜೆ (ನಾಚಿಕೆ) ಇದೆಯೇ? ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ಮೋಹ ಪೂರ್ತಿ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಗುಹೇಶ್ವರನ (ಶಿವನ) ಶರಣರು ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಅಲ್ಲಮರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ]

ಅಕ್ಕ ಮಹಾದೇವಿ :
ಕದಳಿಯ ವನದೊಳಗೊಂದು ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣಾಯಿತ್ತು,
ಅದರ ತೊಟ್ಟ ಕಿತ್ತಡೆ ರಸ ಹೊರಸೂಸುವುದು.
ಚಿನ್ನದ ಗಿಂಡಿಯೊಳಗಣ ಹಾಲು ಹೊರಗೆ ಚಲ್ಲದ ಮುನ್ನ,
ಅದ ಕಾಯ್ದು ಕಡೆದಡೆ ಬೆಣ್ಣೆ ಕಾಣಬಹುದೇ ಪ್ರಭುವೇ?
ತನು ಕರಗಿ ಮನ ಹಣ್ಣಾದ ಬಳಿಕ,
ಈ ಬಾಹ್ಯದ ಆವರಣಕ್ಕೇಕೆ ಮರುಳಾಗುವಿರಿ?
ಚೆನ್ನಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನನ ಅರಿತ ಬಳಿಕ ರೂಪಿಲ್ಲದ ರೂಪಾದೆ ಕಾಣಾ ಪ್ರಭುದೇವರೇ.

[ಪ್ರಭುವೇ, ಹಣ್ಣು ಪೂರ್ತಿ ಮಾಗಿದಾಗ ಅದರ ತೊಟ್ಟು ತಾನಾಗಿಯೇ ಕಳಚಿ ಬೀಳಬೇಕು, ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕಿತ್ತರೆ ರಸ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಶಿವನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಕೂದಲು ನನ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ಮೋಹದಿಂದ ಮೂಡಿದ್ದಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಹಜ ನಿಯಮ. ನನ್ನ ಒಳಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿದೆ, ಹೀಗಿರುವಾಗ ಹೊರಗಿನ ದಿಗಂಬರತ್ವಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಕೂದಲಿನ ಮರೆಗೆ ನೀವೇಕೆ ಕಳವಳಗೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ?” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾಳೆ]

ಅಲ್ಲಮ ಪ್ರಭು:
ತನು ಕರಗಿ ಮನ ಹಣ್ಣಾದ ಒಡಲ ಒಳಗೆ
ಜ್ಯೋತಿಯು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ ನೋಡವ್ವ.
ನಿಮ್ಮ ಶರಣು ಶರಣಾರ್ಥಿ ಎನ್ನ ಒಡಲಿಗೆ ಸಮ್ಮತವಾಯಿತು.

[ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲಿದ್ದ ಲೌಕಿಕ ವ್ಯಾಮೋಹ, ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಲಜ್ಜೆ (ನಾಚಿಕೆ) ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕರಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಅವಳು ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ದೇಹವಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ತೀವ್ರವಾದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಶಿವನ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾಗಿದ (ಹಣ್ಣಾದ) ಸ್ಥಿತ ತಲುಪಿದೆ. ಕೋಪ, ತಾಪ, ವಿಕಾರಗಳೆಲ್ಲಾ ಅಳಿದುಹೋಗಿವೆ. ಇಂತಹ ಪಕ್ವವಾದ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗೆ ಭಗವಂತನ ಜ್ಞಾನದ ಜ್ಯೋತಿ (ಆತ್ಮಜ್ಯೋತಿ) ಬೆಳಗುತ್ತಿದೆ. ಹೊರಗಿನ ಬೆತ್ತಲೆತನಕ್ಕಿಂತ, ಒಳಗಿನ ಈ ಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಕಾಶವೇ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅಲ್ಲಮರು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. “ನೀನು ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಶರಣು ಶರಣಾರ್ಥಿ (ವಂದನೆ) ನನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಯಿತು, ನೀನು ನಿಜವಾದ ಶರಣೆ” ಎಂದು ಅಲ್ಲಮರು ಮುಕ್ತ ಕಂಠದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.]